vervolg verhaal

Discussieer over onderwerpen als Anorexia, Boulimia of eetdwang

Moderator: Jenny_

vervolg verhaal

Berichtdoor goofy28 » 04 apr 2008 14:11

zo even mijn verhaal verder afmaken.ik ben op mijn 16de opgenomen geweest in een kliniek.daar heb ik anderhalf jaar bij mekaar gezeten.heb er niks aan gehad,en de verpleging en psychologen hadden ook geen idee wat ze met me aanmoesten.ik ging daar naar therapieen en verder zat ik met mijn groepsgenoten sigaretjes te roken en te hangen.ik heb er leuke vriendschappenn toendertijd opgebouwd maar qua eten veranderde er niks,kreeg er meer klachten bij.voelde mij ook erg alleen en onbegrepen en dat heb ik nog steeds wel hoor.nou goed daar uiteindelijk weg ben ik begeleid kamerwonen gaan doen in eindhoven omdat ik inmiddels niet meer gewend was thuis te wonen en al redelijk zelfstandig aan het worden was.dus dit was een goede optie.veel geleerd in eindhoven.uiteidelijk omdat mijn relatie uitging ben ik weer verhuisd naar helmond waar mijn ouders toendertijd ook woonden en heb ik tijdelijk 4 maandjes thuisgewoond,dat ging ook goed.en zij hebben mij goed opgevangen.uiteindelijk kreeg ik mijn eigen eertse flatje in helmond.kreeg ook weer een nieuwe relatie en met eten oefende hij samen met mij.we kookten ook en ik vond dat prettig.op een gegeven moment heb ik mijn ouders uitgenodigd om voor het eerst bij mij thuis te komen komen eten.vond ik geweldig en ik was ape trots,gek he?dat je dan zo trots kunt zijn omdat je eet.nu woon in sinds 7 jaar in venray en heb geen relatie.het eten is echt met ups en downs gegaan door de jaren heen,toen het vroeger begon werd ik erg mager ook.durfde nieteens vla en yoghurt enzo te eten,zelfs dat vermengde ik met water.ja toen was ik er erg slecht aan toe.toch denk ik wel een sdat ik een engeltje op mijn schouder gehad moet hebben toen.want de omgeving zei al van ojee als dit zo doorgaat kom je nog eens in het ziekenhuis terecht aan slangetjes[sondevoeding]nou niet dus.hoe dit is gekomen durf ik niet te zeggen,en volgens pieter maakt dat ook niet uit,graven en graven in je hoofd en in het verleden brengt niks.dat heb ik wel ervaren in de kliniek.op mijn 23ste ben ik weer voor een half jaar opgenomen geweest.voelde me erg ongelukkig en angstig en ik dacht ik laat mij opnemen en wie weet lukt het nu wel om wat meer te bereiken.helaas,ook in deze kliniek waar ik een ahlf jaar zat was niks.kreeg er ook meer klachten bij en bepaalde dingen werden versterkt zoals hyperventilatie en paniekaanvallen.ook hier weer veel lieve mensen ontmoet maar ook hier hadden ze geen idee wat ze ermee aanmoesten.uiteidelijk kreeg ik zelfs op mijn donder dat ik niet geholpen wilde worden,ik werd daar zo boos om en erg verdrietig,dat heeft mij zo gekwetst dat ik ook het vertrouwen in hulpverlening behoorlijk kwijt ben geraakt.en dat zegt jou eigen therapeut tegen je,schande,alsof ik voor me zweetvoeten daar zou gaan zitten.ook toen ging het weer erg slecht met me,zag er ook niet goed uit.uiteindelijk ook daar weg en ben ik weer mmijn leven op gaan pakken met werken enzo.ook daar raden ze mij sterk af weer zoveel te werken,ik zei dat ik dat graag wilde om zo ook weer snel in de maatschappij te komen.werken is niet slecht voor een mens,en het beviel mij erg goed.dus wat hadden ze nu te zeuren daar.stelletje amateurs die nieteens weten wat ze met hun clienten aanmoeten.bah echt erg.ja in de laatste maand dat ik daar nog zat was het ineens van,zo en dan gaan we nu maar eens even eten.zo slecht en onvoorbereid.gewoon triest.maar goed uiteindelijk kwam ik via een vriend van mij bij pieter frijters terecht,ik las erover op internet en het sprak mij enorm aan.en mijn familie.ik wilde het laten vergoeden maar dat ging niet 123.ik had van de huisarts een briefje nodig en ook van mijn laatste therapeut.nou die wilde er niet aan meedoen aan die kwakzalverij en wilde niet voor mij een verwijsbriefje maken,de sukkel.toen dacht ik van nou jij helpt je clienten ook niet graag.maar goed mijn huisarts vond het een goed idee en van hem kreeg ik wel een verwijsbriefje.en aan bij pieter werkte het wel,ik voelde me goed en het eten ging beter en was meer vol zelfvertrouwen.denk dat ze daar ook bang voor waren hoor in ie kliniek.zij kunnen het niet en pieter wel.achteraf denk ik wel s van jeetje had ik dit maar eerder geweten,dat had mij een hoop mooie jaren gescheeld en een hoop ellende en verdriet.nee hulpverlening is ook niet alles,vaak lossen ze ook maar op met medicatie om er maar van af te zijn.bij mij ook hoor,goh zou je niet eens anti-depressiva gaan nemen?dat heb ik nooit gedaan dus he.op mijn eigen kracht wil ik dinegn oplossen en niet met troep in me lijf.zo ik heb al heel veel getypt zie ik.fijn om nu ergens me begrepen te voelen,en om erover te praten met mensen die dit ook hebben.ik houd moed want ik geloof toch stiekem ergens dat het allemaal best goed kan komen.nou ik bedankt voor het lezen van mij verhaal,er is nog zoveel meer maar dat komt wel.doeg!!!!!

liefs goofy28 :wink:
goofy28
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: 31 maart 2008 17:15

Keer terug naar Eetstoornissen en eetdwang

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

cron