Braakfobie

Discussieer over onderwerpen als Anorexia, Boulimia of eetdwang

Moderator: Jenny_

Ik ben nieuw hier,mijn verhaal.

Berichtdoor Lisjuh » 27 jul 2008 22:18

Hey fijn dat hier ook een onderwerp van is.
IK ben hier pas nieuw.
Ik heb emetofobie (een braakfobie)En dat is bij mij nooit echt eerder vastgesteld.

Mijn verhaal: - >

Het is begonnen toen ik klein was (ong.4 jaar).Ik ben verschillende keren geopereerd aan chonische cenesitis ,en van de narcose werd ik telkens ontzettend ziek&beroerd,overgeven,misselijk,bloed overgeven,en ga zo maar door.
Waarschijnlijk is m'n fobie zo zich gaan ontwikkelen.Ik heb in die tijd zo vaak overgegeven dat ik er bang van werd.Op school heb ik ook vaker gekokhalst,dat kwam omdat ik altijd m'n hele luchtwegen dicht had zitten door die chornische cenesitis.Ook als ik was aan het eten,en ik kreeg m'n eten niet goed weg,kreeg ik altijd kokhalsneigingen,daarvan werd ik ook altijd heel erg bang.Ik werd daardoor ook altijd heel erg gepest op school.Ik heb een hele tijd moeite gehad met naar school gaan daardoor.Daardat ik gepest werd,werd ik ook onzekerder,omdat ik m'n luchtwegen dus altijd dicht had zitten,waren kinderen mij altijd uit aan het schelden voor snotneus,olifant en dat soort kinderachtige domme opmerkingen.Dat werd steeds erger,en de pester wist me hoe dat ook altijd weer te kleineren,en groepjes samen te vormen die zich tegen mij gingen vormen.Daardat ik dus altijd gepest werd,had ik elke dag minder zin om naar school te gaan,en begon ik elke keer te denken,als ze me maar niet gaan pesten.Daardoor maakte ik me altijd zo druk,dat ik er me ziek van ging voelen;misselijk,buikpijn,barstende koppijn,migraine.Ook kreeg ik vaker last van kokhalsneigingen en daar werd ik dus ook weer bang van.Een keer hebben ze me een hele dag op school proberen te houden omdat ik ziek was,maar dat was dus ook geen suc-6,want ik wilde gewoon naar huis,ik voelde me zo slecht,en ik was zo in paniek,bang dat ik moest overgeven.
Later tussen het lerjaar groep 5 tot 8,ging het iets beter met m'n angst en had ik er niet zo heel veel last van,en wist ik het wel onder controle te houden.Wel waren de schoolreisjes altijd een ramp.Ik maakte me er zo druk om,of ik verheugde me er juist op,of ik zag er ontzetten tegenop,vanwege de pesterijen.
Ook werd ik altijd busziek,en 'n keer moest ik bijna overgeven een paar keer onder de busreis en een paar keer in het park (op schoolreisje) zelf.
Als de schoolreisjes redelijk verliepen,was ik de dag erna altijd strond ziek,lag ik wel een week met migraine op bed,van de inspanningen,gewoon omdat ik zo bang was dat ik onder het schoolreisje ziek te worden.
Later ben ik een week echt heel ziek geweest van de spanningen en toen hebben de leraren me de bus in moeten duwen,omdat ik echt niet mee wilde,ik was zo bang die dag,dat zal ik nooit vergeten.Ik heb de hele dag niks kunnen eten door de misselijkheid,Ik heb als een zombie door dat park gelopen,vreselijk.Toen we terug naar huis reden,ben ik van moeheid,en misselijkheid in slaap gevallen.Daarna ben ik een week ziek geweest,en sinds dat moment hebben m'n me ouders me nooit mee mee laten gaan met schoolreisjes,en ik was zó blij!!!

Toen dachten m'n ouders dat m'n probleem was opgelost,niet dus!
Toen ik naar de middelbare school ging,is het 2 jaar redelijk goed gegaan,tot de pesterijen daar weer erger werden.Het werd steeds erger,ik ging me er steeds drukker om maken;ik had steeds vaker migraine,en ik moest gewoon naar school,want ik had een leerplicht,maar dat was gewoon niet te doen,ik begon een steeds grotere hekel aan school te krijgen,vooral om de pesterijen,en ook omdat ik m'n fobie niet meer in de hand kon houden.
Ik ging bijna elke dag misselijk,met buikpijn,koppijn naar school,het pesten werd erger doordat ik steeds rustiger werd erdoor.M'n hele zelfvertrouwen was naar de haaien.
Toen moest ik de 3e klas overdoen omdat ik te weinig op school was,en veel te veel had gemist.Ik was blij dat eindelijk de 'hoofd'pester uit m'n klas was,maar toch voelde ik me nog niet goed,en het gepest ging verder met een andere klas.Gelukkig had ik daar wel vrienden/vriendinnen in die klas,dat was wel een voordeel.Toch ging het niet beter.Ik werd nog steeds altijd misselijk en volede me nog altijd slecht.
Uiteindelijk was ik eenn half jaar naar school geweest,met heel veel verzuim,en het werd steeds moeilijker.Toen uiteindelijk was het helemaal niet meer te doen,elke dag meldde ik me wel ziek op of van school,elke dag kwam ik wel naar huis.Uiteindelijk kregen m'n ouders de grootste problemen met schoolplicht instantie's omdat ik pas 15 was.Toen ben ik helemaal niet meer naar school gegaan omdat ik niet meer durfde en dat gepest niet meer wilde.Ik kon er echt niet meer tegen.

Daarna kreeg ik hulp van instantie als;Mondriaan zorggroep ,Jeugzorg,en later ook nog van Xonar Thuishulp.Ik moest van school veranderen omdat ik daar geen recht meer had op een diploma omdat je daar maar minimaal 5 jaar mocht op zitten.
Ik kwam in behandeling bij Mondriaan Zorggroep en toen is besloten na heel veel vragenlijsten in vullen,gesprekken enz... dat ik in een deeltijdbehandeling moest.Ik zag er echt onzettend tegen op,ik wilde het absoluut niet,ik was zo bang.Achteraf ben ik toch blij dat ik hier ana begonnen ben.
Nu ben ik een jaar daar in behandeling geweest,en het heeft me toch echt wel goed gedaan.Ook ben ik na een maand opnieuw begonnen op een andere school,en daar ging het een heel stuk beter.Ze waren er heel streng met het aanpakken van pesters en pesterijen,en daar was ik echt blij mee.Ik ben op die school in het jaar dat ik dara gezeten heb,geen enkele keer gepest,m'n zelfvertrouwen is een het jaar een heel stuk opgekrikt,ook heb ik er vele lieve vrienden/vriendinnen gemaakt.
Maar toch m'n fobie bleef al die tijd in het spel.

Toen kwam er opeens een grote klap in m'n leven.M'n broer kwam plotseling te overleiden door de gevolgen van een fataal motor ongeluk vorig jaar 4okt.Dat heeft me echt doen instortten,en maakte m'n fobie op een klein gebied sterker gemaakt.Daardoor werd ik ook weer banger,waarom weet ik niet meer,van die tijd,kan ik me weinig herrinnerren.

Toen het ietsje beter op school ging,begon ik in eerste instantie tegen lessen op te kijken die iets met eten te maken hadden,omdat ik altijd wel van zenuwen misselijk was,voor de kleinste dingen,en om dan iets te gaan eten ,zag ik echt niet zitten. Ik werd steeds misselijker van de spanningen.Toen begon ik ook tegen andere lessen op te kijken,vooral gym,en muziek omdat we met gym altijd heel actief bezig waren,en met muziek moest ik zingen,en wat als ik nu van misselijkheid moest overgeven onder het zingen :oops:
Uiteindelijk liep dat steeds moeilijker.Ze hebben me toen een tijdje goed in de gaten gehouden,omdat ze niet wisten wat nu precies aan de hand was,omdat ik telkens zei:"Ik voel me niet goed,ik ben misselijk,ik heb buikpijn,ik heb hoofdpijn" Ja iedereen heeft wel eens buikpijn,is misselijk,heeft hoofdpijn en voelt zich wel eens niet goed,hier kun je niet altijd weg voor blijven,thuis voor blijven.
Toen voelde ik me even niet serieus genomen,ik wilde zeggen wat me dwars zat,wat me bezielde,maar ik kwam niet uit m'n woorden,wist niet hoe ik het moest verwoorden,dalijk vonden ze dat ik me aanstelde,dat ik gek ben...
Ik bleef steeds vaker weg op school,naderhand ook op de dagbehandeling en daardoor kregen we weer dezelfde problemen als op m'n vorige school.
`Ik vond dat er nu eens eindelijk een einde moest komen aan m'n angst,wat was er nu met mij aan de hand???`
Een dag was ik van school geschorst,omdat ik weer gespijbeld had,en niet naar de deeltijdbehandeling was gekomen,me niet aan afspraken had gehouden.Toen ben ik op internet gaan zoeken naar angststoornissen.'Er moest toch iets zijn wat ik had?' 'Of was ik nu de enige?'Toen kwam ik een site tegen over Emetofobie.Er stonden allemaal lotgenoten op,allemaal diagnoses,allemaal verhalen van mensen,die emetofobie hadden.En toen kwam ik er achter,het was precies zoals ik me voelde,precies waar ik bang voor was!Ik was er eindelijk achter.Eindelijk kwam ik er achter dat het niet aan mij lag,dat ik niet gek was,dat heel veel mensen dit hebben,dat ik niet de enige was,dat het een naam had!
EMETOFOBIE/BRAAKFOBIE
Ik heb de artiekeltjes uitgeprint en heb het de dag erna meteen op de deeltijdsbehandeling laten lezen,en ze stonden versteld,dat ik hier mee aankwam.Maar uit alle onderzoek wat gedaan was,klopte dit wel.Nu had ik eindelijk een doel om aan verder te werken,en wisten ze beter gericht te helpen.Ik was zo opgelucht.Maar de strijd bleef wel moeilijk.
Uiteindelijk werd het steeds weer te moeilijk en ging ik er voor weglopen.Ze probeerde me zo lang mogelijk op school te houden,en als ik me ziek wilde meldden en aangaf dat het echt niet meer ging,probeerde ze me kostte wat het kost op school te houden,daardoor raakte ik altijd in panier van de misselijkheid.
Later ging het echt niet meer,en heb ik besloten definitief met school te stoppen.De leraar stond er een beetje vreemd van op te kijken,maar ik wilde de strijd niet elke keer weer opnieuw aangaan met de leraren die het goede bedoelde en me altijd wilde helpen,m'n ouders die zich uiteindelijk geen raad meer wisten,de groepsleiding van de dagbehandeling.Toen ben ik dus met school gestop,dat was wel een kleine opluchting.Ik heb wel op een goede manier afscheid genomen.Ik ben ook met een goed gevoel weggegaan daar.4 juli'08' was ook de laatste dag van m'n dagbehandeling.Dat viel wel heel zwaar.Ik was een paar dagen van te voren al bezig met de voorbereiding en ik zag het ook wel zitten,maar de dag zelf,was niet zo fijn;Ik voelde me beroerd,heel erg misselijk,buikpijn,hoofdpijn,ik leek wel migraine te hebben,maar ik wist dat ik deze dag niet af kon zeggen en niet niet kon gaan,toen ben ik s'ochtens de deur uit gegaan en door de stad gaan slenteren,omdat ik na moest denken,Toen was ik echt depri,en zag ik het even niet meer zitten.Na lang na denken en lang lopen,wilde ik terug naar huis gaan,maar ik was zoals altijd bang voor de reactie van m'n ouders.M'n moeder belde op een gegeven moment,en even later ben ik terug naar huis gegaan.Toen moest ik toch naar de dagbehandeling en ik voelde me zo ontzettend rot,en ik was helemaal paniekerig,maar ik ben toch gegaan,daar ben ik ook wel trots op.

Nu;
M'n deeltijdbehandeling is gestopt en nu omdat ik niet meer naar school ga,moest ik iets hebben voor volgend jaar.
Nu ben ik begonnen met jobstap/coach,maar na de vakantie ga ik dus beginnen met werken,arbeidsactivering en ga ik werken in een meubel/houtbewerking's winkel.Dat lijkt me wel leuk,alleen ben ik zo bang dat m'n fobie de pret bederft en dat dit ook mis gaat lopen:(
Afbeelding
Lisjuh
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: 16 apr 2008 14:46
Woonplaats: Limburg


Keer terug naar Eetstoornissen en eetdwang

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 1 gast

cron