heeel veel en heeeel weinig

Discussieer over onderwerpen als Anorexia, Boulimia of eetdwang

Moderator: Jenny_

Berichtdoor lintje » 18 jul 2004 09:43

hoi Kimm,
je spreekt over de ene keer niets eten en dan weer vreetaanvallen (als het dit al is). Met vreetbuien bedoelen we dus echt wel bv een halve koelkast leegeten ofzo.
Als het op die manier gebeurt heet het met een wetenschappelijke naam "bench-eating" (als ik het juist geschreven heb)
Ik weet dit omdat er in mijn groep van de eetstoornissen ook een meisje was die dit had.
Bij bencheating ben je niet te mager, maar het is wel erg ongezond door het vele laxeren of braken en vervolgens niets eten.
Dieetpillen gaan het niet verbeteren, integendeel.
Je hebt idd een therapeut nodig die gespecialiseerd is in eetstoornissen!
Ga ervoor, meid!!
Lintje xxx
het is te nemen of te laten
lintje
 
Berichten: 496
Geregistreerd op: 27 nov 2003 20:13

Berichtdoor kyra » 24 aug 2004 23:38

Hoi Kim,

Je moet je nergens van aantrekekken dat sommige zeggen dat je een aansteller bent!Ik heb ook zoiets als jij hebt,geen zware anorexia ofzo,maar ik eet wel heel erg slecht,terwijl ik heel erg slank ben.sóchtens eet ik helemaal niks,ik eet in geen enkele pauze op school iets waardoor sommige denken dat ik anorexia heb,maar dat is dus niet zo,s'middags eet ik ook helemaal niks,alleen sávonds eet ik wel wat maar ook niet veel.Alleen in de weekeinden of vakanties,als ik dus thuis ben eet ik begin van de dag wel wat.Brood eet ik niet,melkproducten komen er bij mij ook niet in,ik ben vegatarier dus ik eet ook geen vlees,wel zo eens op 1 dag een keer een bordje fruit of een wortel ofzo.Ik heb ook vaak het gevoel dat ik snel vol zit,terwijl ik maar 1 of 2 wortels gegeten heb.
Ook zie ik erg vaak bleek,en ben ook diverse malen op school neer gevallen,puur omdat ik niks gegeten heb.
Ik ben ook weleens naar het riagg geweest maar dat was om andere problemen.En sorry,maar daar heb ik geen goede ervaringen mee.Het leek alsof ze je helemaal niet begrijpen,ze keekt me zelfs helemaal verbaasd aan toen ik begon te huilen nadat ik mijn verhaal heb vertelt!
Ze vroeg wel 4x waarom ik nou precies huilde!Ik moest het hele verhaal diverse malen herhalen!Op een gegeven moment werd ik zo woest omdat ze me niet begrepen,dat ik gewoon weg ben gelopen zonder pardon te zeggen.
Het is zo moeilijk,ik begrijp je helemaal,echt waar hoor meis!Mensen sporen je aan om te eten,ze begrijpen je situatie niet!Wat erg veel helpt is om met iemand te praten die ook anorexia heeft,iemand die je vertrouwd,iemand die je begrijpt.Helaas is dat niet altijd even makkelijk,mijn eetprobleem dat vergeleken met jou niets is heb ik nog lang niet opgelost en ik moet het helemaal in mijn eentje op proberen te lossen,want ik ken echt niemand met hetzelfde probleem en wegens mijn andere problemen vertrouw ik niemand meer dus met mijn vriendinnen erover praten kan ik niet.Wel hebben zij het al lang in de gaten dat ik een eetprobleem heb want tja,ze zien me nooit eten.Het lijkt ook alsof ze me express vaak uitnodigen om naar een friettent te gaan en ons daar lekker vol te proppen met friet en snacks.En ik steeds maar elke keer een smoesje verzinnen dat ik niet kan.Maar ze zijn er nu wel achter wat de reden is dat ik steeds niet kan.

Helaas,ik weet echt geen oplossing,als ik je kon helpen of advies geven zou ik dat echt doen.Ik wens je in iedergeval nog heel erg veel sterkte.
kyra
 
Berichten: 11
Geregistreerd op: 24 aug 2004 23:21

Berichtdoor lintje » 25 aug 2004 11:34

Wel, ik heb dus ook anorexia gehad en als ik menu inbeeld hoe ik iemand met anorexia zou moeten helpen, dan zou ikheteerlijk gezegd ook nietecht weten.
Want je beleeft die tijd als eenechteschim, ikkannogsteeds niet echt vertellen wat mij de doorslag gaf om weer te genezen.
Ik heb dus wel 6maanden opname gehad, en heb lang in groepstherapie gezeten met andere anorexia-patienten, en dat zal wss ook wel erg geholpen hebben.
Uiteindelijk hebben we daar wel verplicht moeten bijkomen en eten (een normale eetstructuur moeten volgen), en als we dat niet deden dan was het gevolg een serieuze sanctie.
Ik volgde mijn therapie bij een heel professioneel iemand,die vrouw wist waar ze het over had, wantze had nl zelf ook een eetstoornis gehad.
Maar toch was ze erg streng.
En wat meer telde: het ging niet louter over eten tijdens het groepsgesprek , maar voornamelijk over de achterliggende problemen (bv perfectionisme en faalangst to ouders kwam veel voor)
Ik stel voor om ook zo iemand in die aard te zoeken!
Lintje xxx
het is te nemen of te laten
lintje
 
Berichten: 496
Geregistreerd op: 27 nov 2003 20:13

Berichtdoor kyra » 25 aug 2004 12:08

Originally posted by lintje
Originally posted by niceguy28
[B]post immiddels verwijderd



[/B]


Precies!Slaat echt nergens op!Ik heb een half jaar ander soort problemen gehad,maar iedereen zei ook tegen mij dat ik me aanstelde,dat ik alles verzon,iedereen rodelde achter mijn rug om,het was ook helemaal niet de bedoeling dat iedereen er achter kwam wat mijn probleem is.Maar een vriendin (tenminste ik dacht toen dat het een goede vriendin was) lulde alles in de klas door en sindsdien vertrouw ik niemand meer...het is echt *** als je zulke opmerkingen te horen krijgt,van je liegt!Het is niet waar!Je lult maar wat.Maar anorexia is helaas iets wat je niet voor jezelf kunt houden,mensen merken het toch,ze zien het aan je,daarom is het ook zo raar vind ik dat je zo'n opmerking kan maken,terwijl je haar waarschijnlijk nooit gezien hebt!

[Edited by cor__ on 25-08-2004 at 01:48 PM]
kyra
 
Berichten: 11
Geregistreerd op: 24 aug 2004 23:21

Berichtdoor schipper » 25 aug 2004 13:29

Wat ik nog het meest vreemd vind aan mensen om je heen; als je erover praat, als je praat over je anorexia of over andere problemen, dan denken ze dat het niet waar is. Ze denken dat je het aan het verzinnen bent. Juist omdat je erover praat. Erover praten mag dus niet, het moet dus een geheim blijven. Waarom zou dat toch zijn? Denken ze dat het besmettelijk is, of willen ze het gewoon niet horen of is de algemene opinie dat als je er over praat dat je je dan niet schaamt en dat je je juist moet schamen? Mag je er niet over praten omdat de ander dan verantwoordelijk gaat voelen en dat niet wilt, en het liever afdoet als onzin?

En toch, hoe lastig soms ook, soms loop je met je kop tegen muren op, er zijn mensen die wel luisteren, er zijn mensen die je wel serieus nemen. Praat met die mensen, want alleen kom je er niet zomaar uit. En of je nou iemand vind in je vriendenkring, een huisarts, een psycholoog, een dietist, je moeder, dit forum, maakt niet uit, praat! Zoek naar mogelijkheden dat je ervan af komt. Vraag om hulp als het even niet gaat.
schipper
 
Berichten: 327
Geregistreerd op: 08 dec 2003 14:44
Woonplaats: Rotterdam

Berichtdoor kyra » 25 aug 2004 15:50

Originally posted by schipper
Wat ik nog het meest vreemd vind aan mensen om je heen; als je erover praat, als je praat over je anorexia of over andere problemen, dan denken ze dat het niet waar is. Ze denken dat je het aan het verzinnen bent. Juist omdat je erover praat. Erover praten mag dus niet, het moet dus een geheim blijven. Waarom zou dat toch zijn? Denken ze dat het besmettelijk is, of willen ze het gewoon niet horen of is de algemene opinie dat als je er over praat dat je je dan niet schaamt en dat je je juist moet schamen? Mag je er niet over praten omdat de ander dan verantwoordelijk gaat voelen en dat niet wilt, en het liever afdoet als onzin?



Dat komt me ook zo bekend voor!Met mijn probleem was ik ook heel erg open,maar ik vertelde het alleen tegen mijn vriendinnen.Nou,en die geloofde mij dus niet en lulde het allemaal door aan de rest van de klas.Niemand vertrouw ik dus meer.
Mensen denken dat je het verzint om aandacht te trekken of omdat het zo ongeloofwaardig klinkt.Ik kon het namelijk heel makkelijk tegen mijn vriendinnen vertellen,zonder maak ook te huilen.Ik praatte erover alsof het mij dagelijks verkwam.Ik weet ook niet waarom ik tegen mijn (zogenaamde dan) vriendinnen er zo makkelijk over kon praten.Maar ja,dat is allemaal weer een ander verhaal.
Het aller beste is nog dat je het helemaal zelf oplost,misschien door er veel over te lezen,je zou naar een dokter kunnen gaan,maar dat is natuurlijk hartsikke eng,vind ik dan.Zoals ik hier al eerder vermeld eet ik ook heel erg weinig maar ik heb geen anorexia.Door mijn slechte eetgewoonte durf ik niet naar de dokter.Ik weet ook dat dit niet gezond is en het enige wat je pijn en verdriet kan verlichten is er met iemand over praten die ook anorexia heb en die je vertrouwd.Dus niet zomaar iemand die je wel vertrouwd,maar geen eetprobleem heeft want zo iemand weet natuurlijk niet waar die over praat.Ik weet het,het is allemaal makkelijk praten maar het is gewoon erg moeilijk...op dit forum kan je hier wel je problemen kwijt,je kan hierover praten...mensen hier kunnen je een paar kleine tips geven,maar dat is ook alles.Het is gewoon zo moeilijk,ik wou dat ik je kon helpen maar ik weet niet hoe.Probeer minstens iemand uit je omgeving te vinden die hetzelfde heeft,dan kunnen jullie elkaar troosten,de (geestelijke) pijn en verdriet met elkaar delen.

In de volgende vriendin (tijdschrift) komt er geloof ik ook een verhaal over iemand die ook anorexia heeft.Misschien kan je dat wel lezen om te kijken hoe iemand anders dit ervaart.

[Edited by kyra on 25-08-2004 at 04:55 PM]
kyra
 
Berichten: 11
Geregistreerd op: 24 aug 2004 23:21

Volgende

Keer terug naar Eetstoornissen en eetdwang

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron